ني شکسته

با اين دل ماتم زده آواز چه سازم
بشکسته ني ام بي لب دم ساز چه سازم 
در کنج قفس مي کشدم حسرت پرواز
با بال و پر سوخته پرواز چه سازم
گفتم که دل از مهر تو برگيرم و هيهات
با اين همه افسونگري و ناز چه سازم
خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود
از پرده در افتد اگر اين راز چه سازم
گيرم که نهان برکشم اين آه جگرسوز
با اشک تو اي ديده ي غماز چه سازم
تار دل من چشمه ي الحان خدايي ست
از دست تو اي زخمه ي ناساز چه سازم
ساز غزل سايه به دامان تو خوش بود
دور از تو من دل شده آواز چه سازم.

خاطرات

باز در چهره ي خاموش خيال

خنده زد چشم گناه آموزت

باز من ماندم و غربت دل

حسرت بوسه ي هستي سوزت

باز من ماندم و يک مشت هوس

باز من ماندم و يک مشت اميد

ياد آن پرتو سوزنده ي عشق

که ز چشمت به دل من تابيد

باز در خلوت من دست خيال

صورت شاد تو را نقش نمود

بر لبانت هوس مستي ريخت

در نگاهت عطش طوفان بود

ياد آن شب که تو را ديدم و گفت

دل من با دلت افسانه ي عشق

چشم من ديد در آن چشم سياه

نگهي تشنه و ديوانه ي عشق

ياد آن بوسه که به هنگام وداع

بر لبم شعله ي حسرت افروخت

ياد آن خنده ي بيرنگ و خموش

که سرا پاي وجودم را سوخت

رفتي و در دل من ماند بجاي

عشقي آلوده به نوميدي و درد

نگهي گمشده در پرده ي اشک

حسرتي يخ زده در خنده ي سرد

آه اگر باز بسويم آيي

دگر از کف ندهم آسانت

ترسم اين شعله ي سوزنده ي عشق

آخر آتش فکند بر جانت

فروغ

                                                                  ممنون از نظراتتون.

دل تنگ

سر خود را مزن اينگونه به سنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

منشين در پس اين بهت گران

مدران جامه ي جان را مدران

مکن اي خسته در اين بغض درنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

پيش اين سنگ دلان قدر دل و سنگ يکي است

قيلو قال زغن و بانگ شب آهنگ يکي است

ديدي آن را که تو خواندي به جهان يارترين

چه دل آزارترين شد چه دل آزارترين؟

نه همين سردي و بيگانگي از حد گذراند؟

نه همين در غمت اينگونه نشاند؟

با تو چون دشمن دارد سر جنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

ناله از درد مکن

آتشي را که در آن سوخته اي سرد مکن

با غمش باز بمان

سرخ رو باش از اين عشقو سر افراز بمان

راه عشق است که هموار شود از خون رنگ 

دل ديوانه تنها دل تنگ

                                         فريدون مشيري   

 عذر ميخوام از اينکه دير اومدم،  به هر حال عيد رو به همتون تبريک

ميگم و اميدوارم هميشه  بلند باشيد.

                                    باغ لبهايتان پر از شکوفه هايلبخندباد.

پدر!

دستانت تنديس عشق را مي ماند و نگاهت تا بلنداي آسمان پر ميکشد.سکوتت بيانگر هزاران شور و کلامت چراغي در بيابان خلوت من است.

تو در قلب من فانوسي را ماني که در گوشه اي از قبرستاني متروک کورسويي از اميد به زندگي را در چشمان بي فروغ پير بيغوله نشين همسايه گورستان زنده کرد.

پس تو اي پدرم!

اي چلچراغ شبهاي سرد و تاريک زمستاني ام که قلبم با وجود تو هميشه بهاري است،بمان تا هرگز غنچهي اميد در قلب من با خزان عمر پژمرده نگردد.

                                                                           بابايي تولدت مبارک.

زندگي طغياني ست بر تمام درهاي لسته و پاسداران بستگي.هر لحظه اي که در تسليم بگذرد لحظه اي ست که بيهودگي و مرگ را تعليم ميدهد.

لحظه اي ست متعلق به گذشتگان که در حال رخنه کرده است.

لحظه اي ست اندوه بار و توان فرسا.

اينک،گسستن لحظهاي ديگران را چون پوسيده ترين زنجيرهاي کاغذي بياموز.

باري گريختن،تنها از احساسات کودکانه خبر ميدهد؛اما تکرار در گريز،ثبات در عشق را اثبات ميکند.

عشق،وابستگي ست.

انحلال کامل فرديت است در جمع.

من_ايمان دارم که عشق،تنها تعلق است.

عشق،وابستگي ست.

انحلال کامل فرديت است در جمع.

عشق،مجموع تخيلات يک بيمار نيست.

آنچه هر جدايي را تحمل پذير ميکند انديشهي پايان آن جدايي ست.

زندگي،تنهايي را نفي ميکند،و عشق،بارورترين تمام ميوهاي زندگي ست.

بياموز که محبت را از ميان ديوارهاي سنگي و نگاههاي کينه توز،از ميان لحظه هاي سلطه ي ديگران بگذراني.

من که از درون ديوارهاي مشبک شب را ديده امَ

و من که روح را چون بلور بر سنگ ترين سنگهاي ستم کوبيده ام

من که به فرسايش خو کرده ام

و من _ باز آفريننده ي اندوه

هرگز ستايشگر فروتن يک تقدير نخواهم بود

و هرگز تسليم شدگي را تعليم نخواهم داد َ

زيرا نه من ماندني هستم و نه او

آنچه ماندني ست وراي من و اوست.

نميدانم چه مي خواهم خدايا

به دنبال چه مي گردم شب و روز

چه ميجويد نگاه خسته ي من

چرا افسرده است اين قلب پر سوز

ز جمع آشنايان مي گريزم

به کنجي مي خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگيها

به بيمار دل خود مي دهم گوش

گريزانم از اين مردم که با من

به ظاهر همدم و يکرنگ هستند

ولي در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم ، که تا شعرم شنيدند

به رويم چون گلي خوشبو شکفتند

ولي آن دم که در خلوت نشستند

مرا ديوانه اي بد نام گفتند

دل من ، اي دل ديوانه ي من

که مي سوزي از اين بيگانگي ها

مکن ديگر ز دست غير فرياد

خدا را ، بس کن اين ديوانگي ها